Adoracja jest miłością

Pomysł

Papież Benedykt XVI kiedyś napisał takie słowa: "Nie ma rzeczy ważniejszej od tego, by umożliwić na nowo dzisiejszemu człowiekowi dostęp do Boga - do Boga, który przemawia i przekazuje nam swoją miłość, abyśmy mieli życie w obfitości". Myślę, że to jest główny cel budowy Kaplicy, każdej kaplicy, w tym i naszej. Utworzenie Kaplicy Adoracji w bazylice w Niepokalanowie jest też wielką potrzebą duchową wspólnoty klasztornej i parafialnej. Głównym celem podjętych działań jest poruszenie serc ludzkich, jakie może dokonać się, jeśli odpowiemy na wezwanie Jezusa wypowiedziane do każdego z nas: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię" (Mt 11,28). To przyjście może dokonać się na każdym etapie życia, sądzę, że to jest ten czas, kiedy Pan wzywa do działania.

Pomoc w kontakcie z Bogiem

Kaplica Adoracji to miejsce, w którym spotykamy się z Bogiem w ciągu dnia, zatrzymując się wśród zgiełku zajęć i trosk. Modlitwa jest życiem wewnętrznym naszego serca, naszej duszy. Św. Teresa z Ávila mówiła: "to intymna rozmowa z najbliższym przyjacielem". Chciałoby się powiedzieć, że tylko trzeba to zrozumieć. Tak naprawdę są różne "metody" czy "ścieżki" pozwalające wchodzić w modlitwę. Musimy się tego cały czas uczyć. Życie duchowe nie jest jednak takie łatwe. Dla mnie najlepszą nauczycielką modlitwy adoracji jest Najświętsza Maryja Panna, która jako pierwsza adorowała Jezusa w betlejemskiej grocie. Myślę, że w tę świętą noc nie padło zbyt wiele słów, po prostu Ona tylko patrzyła na Boga, który przyszedł taki mały na świat. Adoracja to miłość.

Zapomnieć o sobie

Bywa tak, że w czasie adoracji za bardzo skupiamy się na sobie, za bardzo adorujemy siebie: swą grzeszność, słabość. Więcej czasu powinniśmy poświęcić samej obecności Jezusa. Wierzę, że wtedy przestaniemy cokolwiek mówić i o cokolwiek prosić, a będziemy przy Tym, którego kochamy. Czasem ja sam łapię się na tym, że wracam do moich trosk i problemów, że wylewam moje żale, a nawet pretensje, ale jak tylko się orientuję, że znów krążę wokół siebie, przepraszam Pana, że okradam Go z czasu, który dla Niego przeznaczyłem, i patrzę na Niego. A między nami coś się dzieje. Coś, co trudno wyrazić słowami.

Bez pomocy nie damy rady

Widzę w ludziach ogromne pragnienie ciszy i spotkania żywego Boga. Ufam zatem mocno, że znajdą się ci, którzy nas wesprą w tej inicjatywie. Zawierzyliśmy to dzieło, razem z grupą osób świeckich z naszej parafii, które pomagają mi w tym przedsięwzięciu Niepokalanej, i wiem, że Ta, która uprosiła cud w Kanie Galilejskiej, i nam dopomoże, by Kaplica Adoracji Pana, takie nasze "małe Betlejem", mogło się urzeczywistnić w Niepokalanowie.

Rycerz Niepokalanej 6/2017, s. 40-41