MARYJA!

W blasku Gromnicy
DAROWIZNA
SŁUCHAJ ON-LINE
POGOTOWIE MODLITEWNE
Termomodernizacja

W blasku Gromnicy

2 lutego Kościół obchodzi święto Ofiarowania Pańskiego. Czyni to na pamiątkę ofiarowania przez Maryję i Józefa ich pierworodnego Syna, Jezusa, w świątyni Jerozolimskiej. W polskiej tradycji święto jest znane jako Matki Bożej Gromnicznej. W 1997 r. papież Jan Paweł II ustanowił ten dzień Dniem Życia Konsekrowanego. Tego dnia osoby konsekrowane, podobnie jak Jezus w świątyni jerozolimskiej, odnawiają oddanie swojego życia na wyłączną służbę Bogu.

Przesłanie św. Maksymiliana do osób konsekrowanych

Przypomnijmy, co św. Maksymilian w tym dniu mówił do braci na kilka dni przed swoim aresztowaniem, w 1941 r.

Żeby w całej pełni rozwijać życie wewnętrzne, trzeba ofiarować Panu Bogu ostatnie "ale".

Dziś święto Ofiarowania. To ofiarowanie całkowite, bez zastrzeżeń, jest warunkiem całkowitego rozwoju życia łaski. Chociażby była mała przeszkoda - nie wzniesie się dusza, bo nie ma swobodnych skrzydeł gołębicy. Gołąb zresztą może się wznieść tylko do pewnej wysokości, zaś w stosunku duszy do Boga, gdy dusza nie robi przeszkód, nie ma granic - Pan Bóg wznosi ją coraz wyżej i miłość jest coraz inna. W życiu świętych widzimy takie rzeczy, które nas zadziwiają. Dla nas byłyby zrozumiałe wtedy, gdybyśmy zajrzeli do głębi duszy tych ludzi. Czytamy o innych, że żyli w wielkiej poufałości z Panem Jezusem. To są nowości coraz bardziej dziwne. Święci - nie są ludźmi bez serc. Są to bez porównania delikatniejsze natury niż te banalne.

Od Pana Boga w każdej chwili otrzymujemy wszystko w porządku przyrodzonym i nadprzyrodzonym. Wypada, żebyśmy to wszystko oddali, żeby nie było żadnego „ale”. Zaporą jest każde zastrzeżenie i przywiązanie do czegokolwiek i kogokolwiek. Dziś postarajmy się zrobić ofiarę naprawdę całkowitą. Podczas dnia zwróćmy uwagę, co dla siebie zatrzymujemy. Może to być w dziedzinie ślubów. Początek upadku klasztorów zaczynał się od osłabienia ślubu ubóstwa. To samo się powtarza w każdej duszy. Jeśli chodzi o przeszkodę tamującą dopływ miłości Bożej ku nam - nie może być nic małego.

Miłość Boża ma wartość nieskończoną. Zresztą sama miłość powinna nam dyktować, że niewierność jest niewdzięcznością, która boli. Pan Bóg stworzył człowieka na podobieństwo swoje, aby on zrozumiał, że niewdzięczność boli. Grzech ciężki człowieka świeckiego może mniej boleć Pana Jezusa niż mała nie-doskonałość świadoma duszy zakonnej.

Postarajmy się nie sprawiać przykrości Panu Jezusowi.

Symbolika Święta

Obrzęd poświęcenia świec znany jest od X w. Nawiązuje ona do świecy paschalnej, która wyraża zwycięstwo nad śmiercią, grzechem i szatanem. Ofiarowanie Jezusa oznacza początek Nowego Przymierza, w którym Syn Boży sam stał się Świątynią, Kapłanem i Ofiarą. Samo Święto przypomina nam, że zbawienie jest dla wszystkich ludzi, również pogan.

W Polsce Święto ma charakter maryjny - stąd nazwa Matki Bożej Gromnicznej. Tak jak Maryja wniosła Jezusa do świątyni jerozolimskiej, tak też przynosi światło wierzącym. Światło świecy towarzyszy nam od chrztu aż po śmierć. Zapalona świeca oznacza chrześcijanina, który płonie Jezusowym światłem. Światłem jest dla nas Maryja, która chroniła Chrystusa - Światło dla świata. Ona, jako nasza Matka, chroni także nas. Poświęcone w święto Matki Bożej Gromnicznej świece zanosimy do domów, by ochraniały nasze rodziny. Na znak zawierzenia Maryi w czasie klęsk, szczególnie podczas burzy, w domach i gospodarstwach również zapala się gromnice. Gromnicę wkłada się w również w ręce umierającego, co symbolizuje przejście z Chrystusem i Maryją do wieczności.

TM

PRZECZYTAJ TAKŻE

DZIAŁALNOŚĆ
WYDAWNICZA