Maryja - oddech serca

"Jakiż spokój daje to święte imię Maryja. Powtarzajmy je często w głębi duszy. Niech stanie się oddechem naszego serca" - mawiał św. Maksymilian Maria Kolbe. Tym imieniem, jak "oddechem" i "modlitewnym poruszeniem serce", każdy rycerz Niepokalanej się pozdrawia, ma ono przypominać, komu się oddaliśmy na własność.

Założyciel Niepokalanowa uczył, że już samo wypowiadanie tegoż imienna uświęca nas i wznosi naszą duszę ku niebu. Jakże piękne są jego słowa napisane w pamiętniku jednego z braci w 1914 r.:

Gdyby Lucyfer mógł wezwać na swój ratunek Najświętszą Pannę jednym słowem "Maryja", od razu by się dostał do nieba. Tym bardziej człowiek, choćby w najcięższych i najmizerniejszych chwilach życia.

W 1919 r. św. Maksymilian zanotował w swym dzienniczku duchowym: "Jezus - nasza miłość; Maryja - nasza nadzieja (wszystko możesz przez Nią). Jeśli nie wiesz lub nie możesz: «Maryja»". Można powiedzieć, że oddychał on słodkim Imieniem naszej Najdroższej Mamy. Jej słodkie Imię przypomina nam o Jej miejscu w Kościele jako Matki Boga, Królowej nieba i ziemi, Matki miłosierdzia i o wielu innych Jej udzielonych łaskach.

To szczególne święto ustanowione zostało jako wotum wdzięczności dla Maryi, która uratowała Europę przed islamizacją. Uratowało nas wymawianie "Jej świętego imienia", podczas przepięknej modlitwy Zdrowaś Maryjo, płynącej z serc tysięcy chrześcijan. 12 września 1683 r. wojska polsko-austriacko-niemieckie, pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego, rozgromiły oblegającą Wiedeń armię imperium osmańskiego, dowodzoną przez wezyra Kara Mustafę.

O tym przepięknym święcie można przeczytać na portalu maryjni.pl.

Teresa M. Michałek, FN / red.